نخل تارك بشكافته آسمان سرخِ سرخ تاوان داغ بر سينهء من ، هميشه مرثيه‌ها ! رخصتى ! تا در شروه‌هاى باد درآميزم . يا حسين عليه السّلام نور ، تنها نور و شهابى كه مىتاخت تبسّم ملائك را تا خاك . زمين نشسته بود - به بزم ستاره‌ها كه آينه‌اى رو به آسمان روييد و پنجره‌اى تا خدا تبسّم كرد . غريبانه نينوا ناليد و هفتاد و دو آفتاب را بوييد . شبى كه خدا تا زمين تبسّم كرد خاك بوى ستاره را مىداد .